Síðustu helgi eyddi ég með fórnfúsum íþróttamönnum, bæði frönskum og íslenskum. Á fimmtudaginn fékk ég boð um að horfa á Róbert Gunnarsson, Ásgeir Örn og fleiri góða í PSG taka á móti St. Raphael með Arnór Atlason í broddi fylkingar. Því gat ég auðvitað ekki hafnað enda hafði ég aldrei áður farið á handboltaleik og mér fannst tilvalið að hefja þann feril í París. Ég vildi vera vel undirbúinn og byrjaði því daginn á fótabaði í bláum bala:
Við Freyr tókum svo metró að Stade Pierre de Coubertin þar sem leikurinn fór fram. Íslenskir fjölmiðlar fjölluðu um mengunina í París um helgina og þá ákvörðun yfirvalda að bjóða frítt í allar almenningssamgöngur. Það var vissulega þægilegt en hafði þó þessar afleiðingar í för með sér:
Allir tóku metró, líka þessi:
Yfirvöld gripu þó ekki til þessara aðgerða fyrr en á föstudaginn og fór því vel um okkur á leið okkar á þennan Íslendingaslag þar sem við sáum Mikkel Hansen reyna þrumuskot og fá um leið kjaftshögg:
Mig minnir að boltinn hafi farið í slána en að Róbert hafi náð frákastinu og skorað með flikk flakk heljarstökki sem áhorfendur fögnuðu ákaft:
Gunnar Róbertsson fylgdist auðvitað með pabba sínum slá í gegn:
Eins og sést bauð hann upp á líflegt og skemmtilegt handboltaspjall sem hægt er að hlusta á með því að smella á mína fyrstu fréttaljósmynd:
Á laugardaginn hittum við leigusalann okkar á amerískum pöbb í mýrinni þar sem við horfðum á franska landsliðið í rugby tapa fyrir því írska. Ég hef aldrei áður horft á heilan rugby-leik og komst að því að íþróttin er ekki aðeins flókin heldur líka frekar brútal:
Við Fríða horfðum svo á ansi leiðinlegan fótboltaleik í gær. Handbolti og rugby er málið.
































