þriðjudagur, 15. apríl 2014

Svarthvítt vor í París IV

Einhvern tíma á milli tvítugs og þrítugs keypti mamma mín filmuvél, Canon A-1. Sala á þessum vélum hófst árið 1978 en framleiðslu var hætt árið sem ég fæddist, 1985. Vélin er nokkurs konar flaggskip A-línu Canon en hún hefur alla þá sömu eiginleika og stillingar og DSLR-vélar nútímans og maður finnur í raun ekki fyrir miklum mun ef maður er vanur Canon. Og þessi vél er meira að segja með prógram-stillingu (fyrsta SLR með svoleiðis) ef maður kýs það fram yfir manual. Helsti munurinn er kannski sá að ekkert plast er notað í hönnun vélarinnar eins og gert er í dag. Vélin er algjört bjútí:


Allavega, ég prófaði vélina hennar mömmu í síðustu viku. Ég fór til vina minna í Camara á Rue de Rochechouart, lét hreinsa hana aðeins, keypti batterí og auðvitað filmur. Svo fór ég í göngutúr vopnaður 50mm linsu. Þetta var vafalaust skemmtilegasti ljósmyndagöngutúrinn hingað til en ég hef aldrei áður fest myndir á filmu. Filmuvélin setur ljósmyndarann í allt aðrar stellingar; hann þarf að huga vel að allri birtu og, þar sem filmur eru ekki ódýrar, velja réttu augnablikin og viðföngin. Filman geymir aðeins 24 myndir og það er auðvitað ekki hægt að kíkja aftan á vélina eftir hverja mynd til að athuga hvort hún hafi heppnast eða ekki. Allt þarf að fara fram með því að horfa í gegnum linsuna.

Eftir um tveggja tíma göngutúr kláraðist filman (sem sumum finnst kannski langur tími fyrir aðeins 24 myndir en þannig er stemningin; maður tímir ekki að taka myndir og vona að þær heppnist). Ég fór með filmuna aftur til ljúfmennanna í Camara sem sögðu mér að koma aftur eftir viku sem er á morgun. Í morgun var ég of spenntur og fór til þeirra og sótti myndirnar sem biðu mín á geisladiski. Ég er nokkuð sáttur með 16 af þeim 24 myndum sem voru framkallaður. Þetta eru þær:

















Þessi vél er um þrjátíu ára gömul en skilar ekki síðra verki en stafrænar vélar nútímans. Þetta var allavega ekki í síðasta skiptið sem ég mun hlaupa í Camara til að sækja myndir úr framköllun.

mánudagur, 7. apríl 2014

Svarthvítt vor í París III

Það er ekki leiðinlegt að ganga um stræti Montmartre þessa dagana. Túristarnir ráfa um stefnulausir – en þó ástfangnir – og taka myndir í allar áttir, og það sama hef ég reyndar líka verið að gera. Fólk virðist sérstaklega ástfangið í brekkunni fyrir neðan Sacre Coeur:



Fólk var reyndar líka mjög skotið í Parc de Bellevilla þegar við Fríða drukkum þar síðdegisbjór með Kjartani og Rögnu í fyrradag. Belleville is the new Montmartre, sagði einhver og glotti:


Þessi er þó ekki sammála því og stendur enn vaktina í Montmartre:


Og listamennirnar halda áfram að teikna túrista. Þessi hefur sennilega orðið hissa þegar hann fékk myndina í hendurnar:


Ungir hafa líka verið að sýna listir sínar í sólinni síðustu daga:


Fríða horfir í sólina:


Fríða flissar í tómum metró:


Þó ekki af þessum vinkonum sem vöfruðu um internetið á Amélie-lestarstöðinni:


fimmtudagur, 3. apríl 2014

Óvænt heimsókn frá Dubai

Seint í gærkvöldi sendi Ingibjörg okkur Fríðu póst þar sem hún spurði hvort við vildum ekki drekka með henni drykk eða tvo í dag þar sem hún átti flug fram og til baka frá Dubai. Þegar við höfðum ákveðið stað og stund tók hún þá skyndiákvörðun að kaupa miða handa Ragga – meðan hann var úti að leika sér í fótbolta – sem hann fékk ekki að vita fyrr en eldsnemma í morgun/nótt. Það fyrsta sem þurfti að gera var, auðvitað, að uppfæra upplýsingatöfluna:


Þetta voru miklir fagnaðarfundir enda hittumst við síðast í ágúst í fyrra.


 Sjáið þetta fallega fólk! Það átti ekkert minna skilið en ískalt kampavín áður en við fórum út í veðurblíðuna. Við gengum upp og niður og upp Montmartre þar sem allt iðaði af lífi,


fengum okkur svalandi hanastél á Café des deux Moulins


og horfðum svo á PSG fara illa með Chelsea á írskum bar á miðri hæðinni.

Kæru vinir, takk fyrir yndislega samveru í þennan stutta tíma. Vonandi hittumst við aftur sem fyrst!

mánudagur, 17. mars 2014

Af fótaböðum og frönskum þjóðaríþróttum

Síðustu helgi eyddi ég með fórnfúsum íþróttamönnum, bæði frönskum og íslenskum. Á fimmtudaginn fékk ég boð um að horfa á Róbert Gunnarsson, Ásgeir Örn og fleiri góða í PSG taka á móti St. Raphael með Arnór Atlason í broddi fylkingar. Því gat ég auðvitað ekki hafnað enda hafði ég aldrei áður farið á handboltaleik og mér fannst tilvalið að hefja þann feril í París. Ég vildi vera vel undirbúinn og byrjaði því daginn á fótabaði í bláum bala:


Við Freyr tókum svo metró að Stade Pierre de Coubertin þar sem leikurinn fór fram. Íslenskir fjölmiðlar fjölluðu um mengunina í París um helgina og þá ákvörðun yfirvalda að bjóða frítt í allar almenningssamgöngur. Það var vissulega þægilegt en hafði þó þessar afleiðingar í för með sér:


Allir tóku metró, líka þessi:


Yfirvöld gripu þó ekki til þessara aðgerða fyrr en á föstudaginn og fór því vel um okkur á leið okkar á þennan Íslendingaslag þar sem við sáum Mikkel Hansen reyna þrumuskot og fá um leið kjaftshögg:


Mig minnir að boltinn hafi farið í slána en að Róbert hafi náð frákastinu og skorað með flikk flakk heljarstökki sem áhorfendur fögnuðu ákaft:


Gunnar Róbertsson fylgdist auðvitað með pabba sínum slá í gegn:


Eftir leikinn


hittum við Íslendingana þrjá sem Freyr tók jafnframt viðtal við:


Eins og sést bauð hann upp á líflegt og skemmtilegt handboltaspjall sem hægt er að hlusta á með því að smella á mína fyrstu fréttaljósmynd:

IceFight

Á laugardaginn hittum við leigusalann okkar á amerískum pöbb í mýrinni þar sem við horfðum á franska landsliðið í rugby tapa fyrir því írska. Ég hef aldrei áður horft á heilan rugby-leik og komst að því að íþróttin er ekki aðeins flókin heldur líka frekar brútal:


Við Fríða horfðum svo á ansi leiðinlegan fótboltaleik í gær. Handbolti og rugby er málið.

sunnudagur, 9. mars 2014

Svarthvítt vor í París II

Það hefði verið ansi dónalegt af mér að fara ekki út úr húsi í dag, enda fór hitinn yfir tuttugu stig. Ég gekk um Montmartre og furðaði mig á öllum ferðamönnunum sem eru hingað komnir svo snemma árs. Ég þori varla að ímynda mér hvernig ástandið mun vera um páskana.

Þessi ákvað að sitja úti í dag:


Og þessi treysti sér ekki til að fara alla leið á topp:


Á næstu mynd var ég kominn á toppinn og þar gengur fólk í eina átt:


Og þar mála menn myndir:




Tveir hressir í lausu lofti:


Þó að það hafi verið heitt fengu ekki allir ís:


Vinkona mín fær að vera í lit:



Málin rædd:


Héðan í frá mun ég liggja svona á auðum bekkjum:


Og ein selfie í lokin:




miðvikudagur, 5. mars 2014

Svarthvítt vor í París I

Það er ekki leiðinlegt að ganga um hverfið okkar þessa dagana. Vorið nálgast óðum og veðrið, fólkið og stemningin úti á götu ber þess merki. Breiðgatan iðar af lífi sem einhver þarf auðvitað að festa á filmu. Allar myndirnar eru teknar á Boulevard de Rochechouart og hliðargötum við hana:

McDonald's

McDonald's

Þessi tvö.

Hér sést maður burðast með öll heimsins vandamál á herðum sér.

Konan kippti sér lítið upp við það þegar bíllinn fyrir framan hana klessti á bílinn fyrir aftan þegar bílstjórinn reyndi að bakka í þrengsta stæði sem ég hef séð. Við höggið áttaði bílstjórinn sig á að hann gat ómögulega komið bílnum betur fyrir í stæðinu, stökk út, læsti bílnum og gekk upp fjölsóttustu túristagötu Montmartre. Þegar þessi mynd er tekin er bílstjórinn farinn.

Hér sést hvernig ruslakarlar breyta mönnum í dúfur.

Lífleg blómasala við metróstöð.

Hide in Peace. Ummerki Space Invader leynast víða.

Þessi treysti sér ekki yfir götuna og ákvað því að standa þarna í nokkrar mínútur meðan maðurinn fyrir aftan hann valdi blóm fyrir eiginkonuna.

Betlarar eiga lika gemsa og vini. Að sjálfsögðu.

Ég læt ykkur vita í myndum þegar vorið heldur áfram.