miðvikudagur, 5. mars 2014

Svarthvítt vor í París I

Það er ekki leiðinlegt að ganga um hverfið okkar þessa dagana. Vorið nálgast óðum og veðrið, fólkið og stemningin úti á götu ber þess merki. Breiðgatan iðar af lífi sem einhver þarf auðvitað að festa á filmu. Allar myndirnar eru teknar á Boulevard de Rochechouart og hliðargötum við hana:

McDonald's

McDonald's

Þessi tvö.

Hér sést maður burðast með öll heimsins vandamál á herðum sér.

Konan kippti sér lítið upp við það þegar bíllinn fyrir framan hana klessti á bílinn fyrir aftan þegar bílstjórinn reyndi að bakka í þrengsta stæði sem ég hef séð. Við höggið áttaði bílstjórinn sig á að hann gat ómögulega komið bílnum betur fyrir í stæðinu, stökk út, læsti bílnum og gekk upp fjölsóttustu túristagötu Montmartre. Þegar þessi mynd er tekin er bílstjórinn farinn.

Hér sést hvernig ruslakarlar breyta mönnum í dúfur.

Lífleg blómasala við metróstöð.

Hide in Peace. Ummerki Space Invader leynast víða.

Þessi treysti sér ekki yfir götuna og ákvað því að standa þarna í nokkrar mínútur meðan maðurinn fyrir aftan hann valdi blóm fyrir eiginkonuna.

Betlarar eiga lika gemsa og vini. Að sjálfsögðu.

Ég læt ykkur vita í myndum þegar vorið heldur áfram.

þriðjudagur, 18. febrúar 2014

Afmælishelgi

Fríðu fannst ekki leiðinlegt að vakna í draumaborginni á tuttugusta og sjöunda afmælisdeginum síðasta laugardag. Og það fannst mér ekki heldur. Við gerðum margt yfir daginn, skoðuðum t.d. óperuna,


keyptum demanta í Galeries Lafayetta,


borðuðum á stað sem krefst þess ekki endilega að kúnnar klæði sig upp,


hlustuðum á alls kyns músík,


horfðum á fólk detta fyrir utan Hôtel de Ville,


fórum ekki á sýningu með ljósmyndum Brassaï,


horfðum á fólk við Signu,


horfðum hvort á annað við Signu,


horfðum niður á Signu


og drukkum vin rouge við Signu


með þessum stuðbolta:


Við fórum svo út að borða á franskasta torginu í París, fengum óskalög, drukkum vin rouge og gerðum heiðarlega tilraun til að leysa flest heimsins vandamál langt fram undir morgun. Á sunnudeginum hittum við vini við Sacre Coeur þar sem þessi tók á móti okkar:


Og þessi:


Í mannmergðinni fundum við loks fólkið sem við leituðum að:


Og drukkum með þeim vin rouge, borðuðum ítalskan mat og töluðum um Ólympíuleikana.


Helgin var frábær; TAKK fyrir hana Fríða, Þorri og Sibba.

laugardagur, 15. febrúar 2014

Tvöfalt tímaflakk

Í síðustu færslu sagði ég frá göngu okkar Fríðu að Sigurboganum. Við löbbuðum út Boulevard de Rochechouart sem verður að Boulevard de Clichy sem verður að Boulevard des Batignolles sem verður að Bouldevard des Courcelles. Við enda einnar hliðargötunnar af síðastnefndu breiðgötunni sá ég fallega kirkju sem ég af einhverjum ástæðum tók mynd af, en ég er ekki beint vanur að taka myndir af kirkjum:


Í kvöld horfðum við Fríða á Midnight in Paris. Í myndinni koma fyrir kunnuglegar byggingar, götur og búðir sem var gaman að geta borið kennsl á. En eitt atriði fékk mig til að frussa rauðvíni:


Af sjónarhorninu að dæma hef ég staðið við afturenda bílsins þegar ég tók myndina, sirka tveimur metrum frá Owen Wilson. Ég veit hreinlega ekki hvað mér á að finnast um þessa tilviljun. Það er ekki eins og þetta sé Eiffel eða Notre Dame, þetta er einhver kirkja í 17. hverfi sem ég hef ekki hugmynd um hvað heitir (ég hef reyndar fundið út að hún heitir Cathédrale Saint-Alexandre-Nevsk, en það skiptir ekki máli hér).

Þessar myndir eru teknar með fjögurra daga millibili. Eða þriggja ára.

þriðjudagur, 11. febrúar 2014

Boginn og borgin

Ég hef áður skrifað um Sigurbogann. Þá tók ég metró að honum en í gær gengum við Fríða héðan frá Boulevard de Rochechouart:


Við fórum upp á topp, horfðum yfir borgina


og fylgdumst með umferðinni á háannatíma. Hringtorgið sem umlykur bogann leit svona út klukkan hálfsex:


Lætin og bílflauturnar fluttu fyrir okkur hrátt pönk en umferðin á Champs-Élysées lék hefðbundinn og taktfastan djass:


Á toppi bogans sést hversu vel borgin er skipulögð. Breiðgöturnar tólf sem liggja frá minnismerkinu mynda fullkomna samhverfu


og það væri nær ómögulegt að vita í hvaða átt er horft, ef það væri ekki fyrir háhýsaþyrpinguna (og svarta turninn í Montparnasse) sem er eins og lýti á annars fallegri borg, eins og Freyr Eyjólfsson fjallaði um í nýlegum pistli. Er of seint að endurskipuleggja Reykjavík?

fimmtudagur, 30. janúar 2014

The Desert Dessert með The Dykes

Einu sinni var ég í pönkhljómsveitinni The Dykes, eins og ég hef áður fjallað um. Ég er loksins búinn að gera koverið fyrir fyrstu plötuna, The Desert Dessert. Nú þurfum við bara að semja lögin, Ragga og Mundi.




miðvikudagur, 22. janúar 2014

Jesús úr mörgum

Hér er myndband af ljósmyndaranum og hönnuðinum Jeremy Cowart leika listir sínar í Photoshop. Gott stöff:

 

fimmtudagur, 19. desember 2013

Haust í París

Sigurboginn á Charles de Gaulle-torgi í París er í flokki með herra Eiffel, fröken Louvre, dömunni Notre Dame, hinni heilögu Sacre Coeur og fleiri þekktum minnismerkjum þessarar vinsælu túristaborgar. Boginn var reistur á árunum 1806–1836 til minnis um þá sem tóku þátt í frönsku byltingunni undir lok átjándu aldar og í Napaleón-stríðunum í upphafi þeirrar nítjándu. Hann er fimmtíu metra hár og af toppi hans er stórbrotið útsýni yfir borgina, akreinarnar sem umkringja hann og göturnar sem liggja frá honum – þeirra á meðal er Champs-Élysées – sbr. þessa mynd:


Eitt af því sem ég og Mundi gerðum þegar hann var í heimsókn hjá okkur Fríðu var einmitt að ganga upp 284 tröppur til að komast á topp bogans. Ég kvaddi Munda á mánudaginn var á Gare du Nord-lestarstöðinni en hann lenti hér í París síðasta föstudag. Við gerðum ótrúlega margt á fáum dögum þótt töluvert þurfi að bíða betri tíma. Við skoðuðum t.d. mannabein í Catacombs, heimsóttum turninn fræga, fórum á rokktónleika í Notre Dame, fórum í messu í Notre Dame, fórum í messu í Sacre Coeur, hjóluðum, löbbuðum, borðuðum crépe, drukkum vin rouge og margt fleira. Takk fyrir samveruna, minn kæri vinur. Vonandi munum við taka upp þráðinn síðar og eyða meiri tíma saman í þessari yndislegu borg.

Mundi var síðasti gestur okkar Fríðu fyrir jól en hér á Boulevard de Rochechouart hefur verið mikill og góður gestagangur síðan við fluttum í byrjun september. Margir hafa gist í stofunni/eldhúsinu/borðstofunni/sjónvarpsherberginu eða hvað skal kalla þetta rými, en við höfum líka hitt Íslendinga sem eiga hér leið hjá og eytt með þeim brot úr degi. Tveir þeirra eru Einar Aron, frændi Fríðu, og Steinunn sem við hittum við Eiffel daginn eftir að við lentum. Bergný, frænka Fríðu, kom svo við í stuttri Evrópureisu sinni. Hana hittum við hjá Notre Dame, gengum með henni um borgina og fórum út að borða á Café des 2 Moulins, sama veitingastað og sjálf Amélie starfaði á. Næstu ferðalanga hittum við í nákvæmlega níutíu mínútur, en það voru þau Ásdís Rósa og Halli sem gerðu lykkju á leið sína heim frá Túnis. Aftur var rendezvous við turninn háa.

Mikil eftirvænting ríkti eftir komu næsta gests sem er afar náinn vinur Fríðu en það er systir hennar, Særún Lea, sem dvaldi hjá okkur í heila viku. Ísabella og Arnar komu svo frá Utrecht í Hollandi og voru hjá okkur í fimm daga. Stellu, æskuvinkonu Fríðu, og mömmu hennar hittum við á Montmartre-hæðinni í eina kvöldstund og Smári og Linda voru hjá okkur yfir helgi stuttu síðar. Mamma mín kom laugardaginn sjöunda desember og fór aftur á afmælisdaginn minn, þann níunda. Nokkrum dögum seinna kom Mundi sem lokaði hringnum. Þá eru ótaldir þeir Íslendingar sem eru búsettir hér í París og við höfum hitt reglulega; Ragnheiður og Andri, Freyr og Anna og Kjartan og Ragna, en öll hafa þau gert dvöl okkar enn ánægjulegri. Og ekki má gleyma yndislegu vinum mínum í Lesstofunni sem ég hitti á bókamessunni í Frankfurt í byrjun október.

Takk þið öll fyrir að hafa gert þetta haust ógleymanlegt. Við hlökkum til að hitta ykkur hin sem ætlið að heimsækja borg ástarinnar um og eftir áramót. Joyeux Noël!


Haust í París (smellið til að skoða fleiri myndir):


þriðjudagur, 19. nóvember 2013

Hellirinn

Hér í átjánda hverfi Parísarborgar er mikið líf. Á Montmartre-hæðinni trónir Sacre Cæur og í hlíðinni fyrir neðan kirkjuna eru ferðamenn sem – hvort sem þeir eru á leiðinni upp eða niður – reyna eftir fremsta megni að forðast ágenga menn frá Afríku sem selja vinabönd með orðunum hakuna matata. Og víða eru misfærir tónlistarmenn að hlýja fólki með ljúfum tónum og fótboltamenn að leika listir sínar.

Í hverfinu eru barir og brasserí í hverri byggingu. Flest kaffifhús eru með lifandi músík einhverja daga vikunnar og þá oftast djass. Rétt fyrir neðan Café des du Moulins, veitingastaðnum sem Amélie vann á, er tónleikastaðurnn Jazz Cave. Eins og nafnið gefur til kynna (hann heitir reyndar eitthvað annað en þessi orð eru mest áberandi) er salurinn – ef sal er hægt að kalla – neðanjarðar, og músíkin er djass. Fyrst fórum við Fríða þangað með Andra, Ragnheiði og Særúnu, sem þá var í heimsókn, og svo aftur þegar Arnar og Ísabella voru hjá okkur. Bæði skiptin voru unaðsleg en ólík. Það var rólegt í hellinum seinna kvöldið en í fyrra skiptið var húsfyllir (sirka 40 manns) og þangað voru mættir tónlistarmenn af öllum stærðum og gerðum.

Bandið sem byrjar leikinn samanstendur af píanóleikara, kontrabassaleikara og trommara sem er jafnframt hljómsveitarstjóri. Eftir hlé biður hann hvern þann sem þorir að koma upp á svið og plokka strengi, lemja húðir, blása í flautu eða hvað sem hann vill gera. Allir sem það gera eiga það sameiginlegt að vera framúrskarandi hljóðfæraleikarar og söngvarar sem gerir upplifunina í hellinum einstaka. Ég mæli eindregið með þessum litla stað fyrir alla þá sem heimsækja París, ekki síður en háa turninum við Signu. Við ætlum allavega að fara þangað aftur í kvöld!

Gamli flottur með saxafón mini edition


Í einu lagi urðu allir blástursleikarar vitlausir og hópuðu sig saman á sviðinu


fimmtudagur, 14. nóvember 2013

Kettir geta séð um sig sjálfir

Gamli maðurinn við brúna
eftir Ernest Hemingway

Við veginn sat gamall maður í rykugum fötum og með brún spangargleraugu. Nálægt honum var flotbrú sem vagnar, vörubílar, menn, konur og börn fóru yfir. Hermenn ýttu á teina þungu vagnanna sem asnar drógu upp brattan fljótsbakkann. Ryk þyrlaðist upp þegar vöruflutningabílarnir óku burt og bændurnir tóku þung skref í djúpri moldinni. En gamli maðurinn sat sem fastast. Hann var of þreyttur til að fara lengra.
Það var hlutverk mitt að fara yfir, kanna vígsvæðið handan brúarinnar og athuga framsókn óvinahersins. Þetta gerði ég og sneri svo aftur yfir brúna. Færri vagnar voru þá á hreyfingu og aðeins örfáir fótgangandi á ferli, en gamli maðurinn var þarna enn.
„Hvaðan kemurðu?“ spurði ég.
„Frá San Carlos,“ svaraði maðurinn brosandi.
Það var heimabær hans og það veitti honum því ánægju að minnast á hann.
„Ég var að sjá um dýr,“ útskýrði hann.
„Nú,“ sagði ég án þess að skilja nákvæmlega hvað hann átti við.
„Já,“ sagði maðurinn, „ég hélt sem sagt áfram að sjá um dýrin. Ég var sá síðasti sem yfirgaf San Carlos.“
Hann leit ekki út eins og fjárhirðir eða smali. Ég leit á rykugu, svörtu fötin hans, gráa, öskubarða andlitið og gleraugun og spurði: „Hvaða dýr voru það?“
„Alls konar dýr,“ svaraði hann og hristi höfuðið. „Ég varð að skilja þau eftir.“ Ég leit á brúna og landslag Ebro Delta votlendisins handan hennar sem minnti á Afríku, velti fyrir mér hversu langur tími myndi líða þar til maðurinn kæmi auga á óvininn og hlustaði eftir hljóðunum sem myndu berast frá fyrstu snertingunni, því dularfulla fyrirbæri; en gamli maðurinn sat þarna enn.
„Hvaða dýr voru það?“ spurði ég.
„Þetta voru þrjú dýr í heildina,“ útskýrði maðurinn, „tvær geitur og köttur. Svo voru fjögur pör af dúfum.“
„Og þú varðst að skilja þau eftir?“ sagði ég í spurnartón.
„Já. Út af stórskotabyssunum. Herrann sagði mér að fara út af stórskotabyssunum.“
„Og áttu enga fjölskyldu?“ spurði ég og horfði á árbakkann hinum megin þar sem síðustu vagnarnir fóru niður með hraði.
„Nei,“ svaraði maðurinn, „aðeins dýrin sem ég sagði þér frá. Kötturinn mun auðvitað spjara sig. Kettir geta séð um sig sjálfir. En ég get ekki ímyndað mér hvað mun verða um hin.“
„Hvar stendurðu í stjórnmálum?“ spurði ég.
„Hvergi,“ svaraði hann. „Ég er sjötíu og sex ára gamall. Ég hef ferðast tólf kílómetra og ég held ég geti ekki haldið áfram.“
„Hér er ekki gott að nema staðar,“ sagði ég. „Ef þú treystir þér geturðu farið lengra upp veginn; við afleggjarann til Tortosa finnurðu vörubíla.“
„Ég mun bíða um stund,“ sagði hann, „og svo mun ég fara. Hvert stefna vörubílarnir?“
„Í átt að Barcelona,“ svaraði ég.
„Ég þekki engan í þeirri átt,“ sagði hann, „en ég þakka þér kærlega fyrir. Takk.“
Hann horfði á mig með tómum og þreyttum augum og sagði svo – í augljósri þörf til að deila áhyggjum sínum: „Kötturinn mun spjara sig, það er ég viss um. Það er engin ástæða til að vera órólegur vegna hans. En hin, hvað heldur þú að verði um hin?“
„Þau munu örugglega komast lífs af.“
„Heldurðu það?“
„Af hverju ekki,“ sagði ég meðan ég horfði á árbakkann þar sem enga vagna var lengur að sjá.
„En hvað munu þau gera í stórskotahríðinni? Mér var nefnilega sagt að fara út af stórskotahríðinni.“
„Skildurðu dúfnabúrið eftir opið?“ spurði ég.
„Já.“
„Þá munu þær fljúga.“
„Já, þær munu áreiðanlega fljúga. En hin. Það er betra að hugsa ekki um hin,“ sagði hann.
„Ef þú hefur hvílt þig skaltu fara,“ brýndi ég fyrir honum. „Stattu nú upp og reyndu að ganga burt.“
„Þakka þér,“ sagði hann og stóð upp, vaggaði til hliðanna og settist aftur í rykið.
„Ég var að sjá um dýrin,“ sagði hann dauflega, án þess að beina orðum sínum sérstaklega til mín. „Ég var bara að sjá um dýrin.“
Það var ekkert hægt að gera fyrir manninn. Það var páskadagur og fasistarnir sóttu hart í átt að Ebrofljóti. Dagurinn var þungbúinn og grár. Það var lágskýjað og orustuvélarnar því ekki á lofti. Það, og sú staðreynd að kettir geta séð um sig sjálfir, var eina gæfan sem gamli maðurinn myndi nokkurn tíma njóta.

–––

The Old Man at the Bridge: © Ernest Hemingway 1938
Þýðing: © Þorsteinn Surmeli 2013

Athugasemd I: Sigurður A. Magnússon hefur áður þýtt þessa sögu. Þýðing hans birtist í safninu Snjórinn á Kilimanjaró og 23 aðrar sögur sem kom út árið 2004. Það var skemmtilegt að komast að því þegar ég var búinn með mína þýðingu. Það vantar íslensk bókasöfn í París!

Athugasemd II: Í sumum útgáfum heitir sagan Old Man at the Bridge, sem sagt án greinis. Mér finnst flottara að hafa greini.