Fyrr í þessari viku ákváðum við Andri Kristjánsson, sem er annar Íslendingur hér í París, að prófa eina af fjölmörgum sundlaugum borgarinnar. Ýmislegt þurfti þó að gera áður; Andra vantaði skýlu (ég var með stuttbuxurnar mínar sem hafa ósjaldan legið í Vesturbæjarlauginni) og við áttum hvorugir sundhettu - sem er víst skylda í stórborgarsundlaugum.
Við lögðum af stað í leiðangur að finna þessa tvo hluti, skýlu og hettu. Við gengum 18. hverfi þvert og endilangt og fórum inn í allar búðir sem litu út fyrir að geta mögulega selt þessar nauðsynjavörur. Í lítilli búð, sem seldi perur, pönnur, barnaföt, skrúfjárn, pasta og fleira gagnlegt, fundum við loks lítinn plastkassa sem í voru fjölmargar skýlur, flestar í XXXL en sumar í XXL. „Nei, hvað er þarna?“ sagði Andri spenntur, „sundhettur á snaga!“ Við gripum tvær hettur og héldum áfram leit okkar að skýlum.
Eftir tæplega tveggja tíma göngu ákváðum við að athuga hvort hugsanlega væru seldar skýlur í afgreiðslu laugarinnar. Maðurinn í afgreiðslunni var í góðu skapi: „Piscine? Gratuit!“ Og þarna voru skýlur! Þær voru í sjálfsala sem Íslendingar nota undir súkkulaði og snakk en Frakkar skýlur og hettur. Á þessum tíma vorum við Andri orðnir mjög spenntir, röltum brosandi niður, niður, niður þar til sundlaugin birtist loks; 25m laug með fimm brautum. Þetta var augljóslega háannatími því á hverri braut voru þrír til fjórir sundgarpar. Við létum það ekki stoppa okkur enda komnir alla þessa leið. Við skiptum um föt í klefa sem var fyrir bæði kyn, sturtuðum okkur með körlum og konum (í skýlu, auðvitað) og röltum í átt að lauginni, báðir með bláa sundhettu á hausnum, ég með ljósbláa en Andri kóngabláa.
Þegar ég gerði mig líklegan til að stinga mér til sunds heyri ég æpt: „Monsieur! Monsieur!“ Ég fann vel fyrir þröngu hettunni á hausnum en ég leit snögglega niður til að ganga úr skugga um að ég væri alveg örugglega í buxunum. Maðurinn benti engu að síður á mittið á mér og röflaði eitthvað á frönsku. Þegar hann áttaði sig á því að ég skyldi ekki neitt náði hann í konu sem sagði við mig, blíðlega: „It is very prohibited to wear shorts.“ Frábært. Ég var sem sagt rekinn uppúr áður en ég fór ofan í.
miðvikudagur, 25. september 2013
fimmtudagur, 1. ágúst 2013
Stykkishólmur 3/44
Klukkan fjögur að morgni föstudagsins 14. júní 2013 lögðum við Fríða af stað til Keflavíkur. Stefnan var sett á Leifsstöð þar sem við tókum á móti góðu fólki; pabba, fyrrverandi tengdaforeldrum hans og Zehru systur minni. Þetta góða fólk hafði flogið yfir Atlantshafið af einni ástæðu: að vera við giftingu okkar Fríðu á laugardeginum. Við tókum bíl á leigu, settum í bakkgír, svo framgír og brunuðum í átt að Stykkishólmi.
Hólmurinn var gullfallegur að vanda en þónokkur þoka gaf vísbendingu um að veðrið yrði hugsanlega ekki frábært yfir helgina. Þegar við Fríða höfðum skilað góða fólkinu í íbúð sem við höfðum leigt í hólminum kíktum við í salinn á Saurum sem við höfðum líka tekið á leigu. Þegar við gengum inn leit salurinn einhvern veginn svona út:
En þegar við ásamt yndislegu fólki höfðum tekið til hendinni á tíma sem samsvarar heilum vinnudegi leit hann sirka svona út:
Á meðan höfðu einhverjir gestir komið sér fyrir á tjaldstæði fyrir utan félagsheimilið og þar var partí um kvöldið. Lengi lifi kúlutjaldið!
Pabbi grillaði svo ofan í okkur íslenskt/tyrkneskt lamb svo við gætum farið södd og sæl að sofa í svítunni okkar á gistiheimilinu Sjávarborg. Kojan við hlið rúmsins stóð auð meðan við horfðum yfir bryggjuna og hafið.
Um morguninn tók ég á móti fyrrverandi konu pabba og Yasemin systur minni, fór í sund og klippingu
borðaði pulsu og setti á mig slaufu áður en við fórum um borð í Særúnu. Þrír prúðbúnir gestir ætluðu í brúðkaup í Baldri sem bakkaði þó aftur að bryggju og skilaði þremenningunum á þurrt land áður en hann sigldi milli eyjanna óteljandi, hafði viðkomu í Flatey og lagðist að bryggju í Brjánslæk.
Á Breiðafirðinum var svo brúðkaup sem afi minn og nafni stýrði af stakri prýði enda staddur á heimavelli. Veðrið var yndislegt eins og fólkið sem ég horfði á frá þessu sjónarhorni:
en það á okkur frá þessu:
Svo var matur og dansiball þar sem hljómsveitin StoneFree spilaði undir dansi. Heimalningur frá Saurum tók þátt en kannski var hann að leita að systkinum sínum sem við höfðum nýlokið við að kyngja:
Hljómsveitin spilaði meira að segja undir dansi hringinn í kringum húsið:
Daginn eftir var boðið upp á egg og beikon og afganga af lömbunum átta. Á þriðjudeginum fórum við svo til sýslumanns til að ganga frá öllum pappírum og segja já aftur og kyssast aftur:
Um kvöldið var svo partí á Faktorý
og á miðvikudeginum borðuðum við fyrstu hjónamáltíðina saman:
Fyrir hönd okkar Fríðu
vil ég þakka öllum þeim sem gerðu þessa helgi og viku - og í raun síðustu mánuði - ógleymanlega. Okkur mun ekki endast ævin til að borga ykkur til baka allt það sem þið hafið gert fyrir okkur. Ég vil líka þakka öllum fyrir yndislegar gjafir sem allar (án gríns - hver ein og einasta) komu eða munu koma að góðum notum!
TAKK TAKK TAKK!
Fleiri myndir (smellið til að skoða):
Hólmurinn var gullfallegur að vanda en þónokkur þoka gaf vísbendingu um að veðrið yrði hugsanlega ekki frábært yfir helgina. Þegar við Fríða höfðum skilað góða fólkinu í íbúð sem við höfðum leigt í hólminum kíktum við í salinn á Saurum sem við höfðum líka tekið á leigu. Þegar við gengum inn leit salurinn einhvern veginn svona út:
En þegar við ásamt yndislegu fólki höfðum tekið til hendinni á tíma sem samsvarar heilum vinnudegi leit hann sirka svona út:
Á meðan höfðu einhverjir gestir komið sér fyrir á tjaldstæði fyrir utan félagsheimilið og þar var partí um kvöldið. Lengi lifi kúlutjaldið!
Pabbi grillaði svo ofan í okkur íslenskt/tyrkneskt lamb svo við gætum farið södd og sæl að sofa í svítunni okkar á gistiheimilinu Sjávarborg. Kojan við hlið rúmsins stóð auð meðan við horfðum yfir bryggjuna og hafið.
Um morguninn tók ég á móti fyrrverandi konu pabba og Yasemin systur minni, fór í sund og klippingu
borðaði pulsu og setti á mig slaufu áður en við fórum um borð í Særúnu. Þrír prúðbúnir gestir ætluðu í brúðkaup í Baldri sem bakkaði þó aftur að bryggju og skilaði þremenningunum á þurrt land áður en hann sigldi milli eyjanna óteljandi, hafði viðkomu í Flatey og lagðist að bryggju í Brjánslæk.
Á Breiðafirðinum var svo brúðkaup sem afi minn og nafni stýrði af stakri prýði enda staddur á heimavelli. Veðrið var yndislegt eins og fólkið sem ég horfði á frá þessu sjónarhorni:
en það á okkur frá þessu:
Svo var matur og dansiball þar sem hljómsveitin StoneFree spilaði undir dansi. Heimalningur frá Saurum tók þátt en kannski var hann að leita að systkinum sínum sem við höfðum nýlokið við að kyngja:
Hljómsveitin spilaði meira að segja undir dansi hringinn í kringum húsið:
Daginn eftir var boðið upp á egg og beikon og afganga af lömbunum átta. Á þriðjudeginum fórum við svo til sýslumanns til að ganga frá öllum pappírum og segja já aftur og kyssast aftur:
og á miðvikudeginum borðuðum við fyrstu hjónamáltíðina saman:
Fyrir hönd okkar Fríðu
vil ég þakka öllum þeim sem gerðu þessa helgi og viku - og í raun síðustu mánuði - ógleymanlega. Okkur mun ekki endast ævin til að borga ykkur til baka allt það sem þið hafið gert fyrir okkur. Ég vil líka þakka öllum fyrir yndislegar gjafir sem allar (án gríns - hver ein og einasta) komu eða munu koma að góðum notum!
TAKK TAKK TAKK!
Fleiri myndir (smellið til að skoða):
mánudagur, 15. apríl 2013
Mánudagsormur V
Ég er frekar stoltur af þessum ormi sem var tekinn upp á Kalda bar síðastliðið laugardagskvöld þegar árshátíð Lesstofunnar var haldin:
http://tettaerlifid.blogspot.com/2013/04/manudagsormur-5-ormurinn-i-dag-er-allt.html
http://tettaerlifid.blogspot.com/2013/04/manudagsormur-5-ormurinn-i-dag-er-allt.html
The Dykes
Einu sinni var ég í pönkhljómsveit sem hét The Dykes. Fyrstu og einu tónleikar sveitarinnar fóru fram í samkomuhúsinu í Garðinum haustið 2007. Þetta var jafnframt eina æfing The Dykes og eins og sannri pönkhljómsveit sæmir voru öll lögin samin á sviði. Hvorki hljómsveitarmeðlimir né áhorfendur muna hvaða lög voru spiluð eða hvaða nöfn þau báru. Þessi goðsagnarkennda hljómsveit er því aðeins varðveitt á tveimur ljósmyndum frá fyrrnefndum og einu tónleikum hennar:
Einhverjir hafa haldið því fram að lög The Dykes líkist þessu hér (og stemningin á tónleikunum sömuleiðis):
Einhverjir hafa haldið því fram að lög The Dykes líkist þessu hér (og stemningin á tónleikunum sömuleiðis):
þriðjudagur, 9. apríl 2013
Stykkishólmur 2/44
Á föstudaginn lögðum við Fríða, ásamt Önnu Alberts og Silju (hvers dóttir?), af stað í átt að tilvonandi heimabæ okkar Fríðu - og kannski Önnu og Silju, ég veit það ekki -, Stykkishólm. Við ákváðum að fara aðra leið að hólminum; keyrðum hringveginn í norðaustur, beygðum inn á veg 60 og þaðan 54. Örlögin hafa augljóslega gripið í taumana því á veginum voru hátt á annan tug íslenskra hesta sem virtust hlaupa stefnulaust í suðurátt (sem hljómar skringilega en þannig var þetta). Silja greip í símann, hringdi í Neyðarlínuna (eins og gert er þegar maður sér hesta) og tilkynnti að hópur íslenskra hesta væri laus í íslenskri náttúru, rétt vestan við bæinn Bæ.
Á Hólminum borðuðum við hamborgara og drukkum allskonar. Um ellefu-leytið brá Fríða sér niður á neðri hæð veitingastaðarins og vann og skilaði verkefni eftir að hafa drukkið stærsta rauðvínsglas sem allir á staðnum höfðu séð. Vel gert Fríða, virkilega vel gert.
Svo var auðvitað eftirpartí á hótelherbergi einhvers þar sem menn og konur (þó aðallega Bjössi) vöfðu sig inn í gluggatjöld (Bjössi var reyndar sá eini sem gerði það):
Á laugardeginum fengum við leiðsögn um bæinn sem endaði á Vatnasafninu. Sýningin þar var áhugaverðara en fólk hélt; flestir tóku t.d. myndir í gegnum vatnssúlurnar eftir færeyska staupið og súra hvalinn hans Jógvans sem næstum allir héldu í líkamnum en alls ekki allir.
Svo var drukkið og dansað. Ég hef aldrei tekið orminn jafn oft á svo stuttum tíma enda þótti ég frekar glæsilegur og karlmannlegur í árshátíðarmyndbandinu
og var því ítrekað beðinn um að fleygja mér á gólfið:
Svo keyrðum við heim, fyrst í svona veðri
og svo svona:
Við eyddum svo sunnudeginum á Kaffi Ást á Akranesi þar sem ríkti þungbær sorg. Að öðru leyti var helgin frábær eða frábær.
að skoða olíu
Á Hólminum borðuðum við hamborgara og drukkum allskonar. Um ellefu-leytið brá Fríða sér niður á neðri hæð veitingastaðarins og vann og skilaði verkefni eftir að hafa drukkið stærsta rauðvínsglas sem allir á staðnum höfðu séð. Vel gert Fríða, virkilega vel gert.
Svo var auðvitað eftirpartí á hótelherbergi einhvers þar sem menn og konur (þó aðallega Bjössi) vöfðu sig inn í gluggatjöld (Bjössi var reyndar sá eini sem gerði það):
Á laugardeginum fengum við leiðsögn um bæinn sem endaði á Vatnasafninu. Sýningin þar var áhugaverðara en fólk hélt; flestir tóku t.d. myndir í gegnum vatnssúlurnar eftir færeyska staupið og súra hvalinn hans Jógvans sem næstum allir héldu í líkamnum en alls ekki allir.
og var því ítrekað beðinn um að fleygja mér á gólfið:
Svo keyrðum við heim, fyrst í svona veðri
og svo svona:
Við eyddum svo sunnudeginum á Kaffi Ást á Akranesi þar sem ríkti þungbær sorg. Að öðru leyti var helgin frábær eða frábær.
miðvikudagur, 3. apríl 2013
mánudagur, 1. apríl 2013
Keflavík
Það er ekki hægt að fá sér kaffi út í bæ fyrir hádegi í Keflavík. Bókasafnið býður að vísu upp á frítt, uppáhellt kaffi. En það er ekki það sem ég og æskuvinur minn vorum að leita að þegar við vildum spjalla um gömlu dagana í bænum, ástina, páskana og Hemingway - fyrir hádegi.
Hér er gömul mynd af mér:
Hér er gömul mynd af mér:
föstudagur, 22. mars 2013
Stykkishólmur 1/44
Á Íslandi eru margir fallegir bæir en fáir jafn glæsilegir og fríðir og Stykkishólmur. Við Fríða gerðum okkur ferð þangað um síðustu helgi ásamt mömmu og stjúpa til að athuga raka moldarinnar og annað fyrir brúðkaupið í sumar.
Mamma kom auðvitað með heilsunesti (samt var það hún sem stakk upp á því að við fengjum okkur bensínstöðvarpulsu)
Við fórum niður á bryggju að leita að bátnum sem við höfum tekið á leigu en hann var ekki að finna. Við, niðurlút og í spreng, sníktum því kaffi og með því í gullfallegu húsi í bænum og hvað haldiði að við höfum séð út um eldhúsgluggann? Auðvitað var það Særún (bátinn þ.e.a.s., ekki systur brúðarinnar - eins og sést kannski betur á næstu mynd):
Partísalurinn Skjöldur á Saurum þar sem Eminem og Iron Maiden munu trylla lýðinn
fimmtudagur, 21. mars 2013
Merkilegir og ómerkilegir staðir á Íslandi II - HÖFÐI
Munið eftir stefnuyfirlýsingunni í fyrstu færslu þessa flokks: Fyrirmyndin er vefsíðan Hugi.is en þar skrifa meðlimir um allt og ekkert; margar færslur hefjast til að mynda á orðum eins og: "Sælir strákar. Ég var að skoða Sturlungu og ætla að skrifa nokkur orð um hana..." Fyrirmyndarblogg. Vonandi verður þessi síða jafn handahófskennd og einlæg.
Á
túninu við Höfða stendur listaverkið Öndvegissúlur eftir Sigurjón Ólafsson (sjá
Merkilegir og ómerkilegir staðir á Íslandi I - HLEMMUR). Súlurnar tvær minna Á leiðtogana tvo en flestir tengja þær
þó við öndvegissúlur fyrsta landnámsmanns Íslands, Ingólf Arnarsonar, sem ráku
á land þar við ströndina.
Franski konsúllinn Jean-Paul Brillouin reisti Höfða árið 1909 og bjó þar í stuttan tíma. Árið 1914 keypti Einar Benediktsson skáld húsið og bjó þar í nokkur ár. Eftir það voru ýmsir eigendur: Títanfélagið átti það um skeið, félagið sem Einar stofnaði og átti að annast virkjanadrauma hans, svo Matthías Einarsson læknir, faðir Louisa Matthíasdóttir listmálara sem ólst þar upp.
Rétt fyrir seinni heimsstyrjöldina keyptu Bretar húsið og gerðu að sendiráðsbústað. Einn sendiráðherrann varð var við svo mikinn draugagang að hann fór fram á að húsið yrði selt og það varð. Reykjavíkurborg keypti húsið á sjötta áratugnum en þá var það komið í mikla niðurníðslu og höfðust þar jafnvel rónar við (sjá Merkilegir og ómerkilegir staðir á Íslandi I - HLEMMUR). Þá var ákveðið að gera það upp og gera að móttökuhúsi fyrir Reykjavíkurborg.
Mönnum greinir á um það hvort það hafi verið Ronald Reagan eða Gorbatsjovs sem átti hugmyndina að vali Reykjavíkur sem fundarstaðar í október 1986. Hvað sem því líður var fundurinn einhver merkasti leiðtogafundur tuttugust aldarinnar og hann átti stóran þátt í falli heimsveldis hins illa, hruni kommúnismans í Evrópu og endalokum kalda stríðsins. Fjölmiðlar um víða veröld eru sammála um að fundurinn í Höfða hafi skipt sköpum í stjórnmálasögu síðustu aldar. Fundurinn kom Íslandi varanlega á heimskortið og hann markaði einnig upphaf góðrar og langvarandi vináttu milli leiðtoganna tveggja.
Rétt fyrir seinni heimsstyrjöldina keyptu Bretar húsið og gerðu að sendiráðsbústað. Einn sendiráðherrann varð var við svo mikinn draugagang að hann fór fram á að húsið yrði selt og það varð. Reykjavíkurborg keypti húsið á sjötta áratugnum en þá var það komið í mikla niðurníðslu og höfðust þar jafnvel rónar við (sjá Merkilegir og ómerkilegir staðir á Íslandi I - HLEMMUR). Þá var ákveðið að gera það upp og gera að móttökuhúsi fyrir Reykjavíkurborg.
Mönnum greinir á um það hvort það hafi verið Ronald Reagan eða Gorbatsjovs sem átti hugmyndina að vali Reykjavíkur sem fundarstaðar í október 1986. Hvað sem því líður var fundurinn einhver merkasti leiðtogafundur tuttugust aldarinnar og hann átti stóran þátt í falli heimsveldis hins illa, hruni kommúnismans í Evrópu og endalokum kalda stríðsins. Fjölmiðlar um víða veröld eru sammála um að fundurinn í Höfða hafi skipt sköpum í stjórnmálasögu síðustu aldar. Fundurinn kom Íslandi varanlega á heimskortið og hann markaði einnig upphaf góðrar og langvarandi vináttu milli leiðtoganna tveggja.
Fimm árum síðar, eða í ágúst 1991,
komu utanríkisráðherrar Eystrasaltsríkjanna til fundar í Höfða, en þá var
sjálfstæðisbarátta ríkjanna á lokastigi. Á fundi þeirra viðurkenndu Íslendingar
sjálfstæði Eyrstrarsaltsríkjanna, fyrstir allra þjóða.
föstudagur, 15. mars 2013
Af konsertum
Eldar hituðu upp fyrir Ylju á Rósenberg fyrir tveimur vikum. Frábær konsert.
Tómas R. Einarsson er það líka, þ.e. frábær, bæði sem músíkant og náungi. Við Fríða kíktum á latin jazz bandið hans á Kaffi Haítí síðasta föstudag. Haldiði að ég hafi bara ekki gengið út sem töluvert betri drengur eftir tónleikana. Arnar og Ísabella
voru með okkur og Arnar sannfærði Tómas um að spila á sunnu-jazzinum á Faktorý, sem og hann gerði. Og að sjálfsögðu mættum við; héðan í frá munum við fylgja honum um hvert fótmál.
Á laugardaginn kíkti ég hins vegar á stúdíó-tónleika í boði Klassart. Þá mættu Fríða og Smári í Geimstein og tóku All I need með Air. Alveg hreint stórfínt! Flutningurinn var svo sýndur í keflvíska Landanum, Suðurnesjamagasíni, ásamt viðtali við systkinin.
Eldar
Ylja
Tómas R. Einarsson er það líka, þ.e. frábær, bæði sem músíkant og náungi. Við Fríða kíktum á latin jazz bandið hans á Kaffi Haítí síðasta föstudag. Haldiði að ég hafi bara ekki gengið út sem töluvert betri drengur eftir tónleikana. Arnar og Ísabella
voru með okkur og Arnar sannfærði Tómas um að spila á sunnu-jazzinum á Faktorý, sem og hann gerði. Og að sjálfsögðu mættum við; héðan í frá munum við fylgja honum um hvert fótmál.
Latin Jazzzzzz
Nafni minn og snillingurinn Steini Sax í stuði á sunnu-jazzinum
Gerast áskrifandi að:
Færslur (Atom)







































